شرایط آب و هوایی و خاک:  گل پامچال بومی مناطق سرد و مرطوب یا معتدل شمالی است.  و به سرما مقاوم می باشد،  ولی در ایران به دلیل خشکی هوا کشت وکار خارج از گلخانه ای به سواحل دریای خزر محدود می شود. بذر این کیاه   در محیط مرطوب و در دمای 15 درجه سانتی گراد سبز می شود. گیاه گلدانی آن دمای معمولی اتاق یعنی متوسط 20 درجه را دوست دارد. از نظر نوری، روشنایی کامل بدون استقرار درمقابل اشعه آفتاب (سایه آفتاب ) را دوست دارد.

  خاک کاملا زهکشی شده و دارای قدرت نگه داری آب بالا محیطی مناسب برای رشد این گیاه است.  بهترین خاک برای پامچال مخلوطی از یک سوم خاک لومی، یک سوم خاک برگ پوسیده و یک سوم تورب است. گیاه در مخلوط های معمولی که از تورب استفاده نمی شود به شدت مبتلا به کمبود آهن می شود. استفاده از کود های آهن دار به کرات توصیه می شود. در این جنس بعضی گونه ها خاک قلیایی وبرخی خاک اسیدی را می پسندند.

کاشت و داشت  :  اگر چه تمامی گونه‌های پامچال از طریق تقسیم پاجوش ‌ها و انتقال آنها به محل جدید می‌توان افزایش نمود با این حال گل کاران علاقه دارند آنها را توسط بذر افزایش دهند. شاید علت آن به دست آوردن گونه‌های جدیدی از گیاه باشد.

 به هر حال برای افزایش گیاه از طریق بذر باید از اواخر فروردین اقدام نمود و پس از بزرگ شدن بوته‌ها، آنها را به صورت نهال در محل مناسب نشاء کرد. برای گل دهی آن در فصل زمستان، باید درپاییز بوته‌ها را به گلدان منتقل شده  و در گلخانه نگه داری شود خاک نرم حاوی خاک برگ و شن برای آن کفایت می‌کند ولی کود باید دو هفته‌ای یک بار داده شود.

برداشت: از آنجا که برگ های گل پامچال  خاصیت دارویی دارند. می توان آنها را به لحاظ داشتن ویتامین ها مورد استفاده قرار داد. مناسب جهت کاشت در گلدان و باغچه، کاربرد در فضای سبزشامل کاشت درمیان چمن کاری ها، حاشیه ها وبوستان ها مورداستفاده قرار می گیرد. هم چنین به عنوان یک گیاه فصلی در باغچه ها و فضاهای سبز و گیاه آپارتمانی کاربرد دارد.